σχολικη βια!!!!!!!

ΟΡΙΣΜΟΙ

Τι είναι σχολική βία;

Πολλά. Πολλοί φαντάζονται ότι η σχολική βία έχει να κάνει μόνο με την άσκηση σωματικής βίας. Τα πράγματα είναι αρκετά πιο πολύπλοκα και πράγματι σε κάποιες φάσεις και ολίγον ασαφή.

Θα προσπαθήσω να καταγράψω τις μορφές βίας.

Σωματική βία. Έχει να κάνει με ξυλοδαρμό, σπρωξίματα σφαλιάρες, χαστούκια ή και γρονθοκοπήματα. Είναι ίσως οι πιο έντονες και προφανείς μορφές άσκησης βίας.

Λεκτική βία.Εδώ έχει να κάνει με εκφράσεις που χρησιμοποιούνται προκειμενου να χαρακτηρίσουμε κάποιον. Προφα;νώς οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν είναι κολακευτικοί και μειώνουν το άτομο στο οποίο αναφέρονται. Αρκετά συχνά εκφράσεις όπως βλάκας, ηλίθιος ή και άλλα είναι συχνά με τα παιδιά και αν ο αποδέκτης του χαρακτηρισμού είναι ηπιου χαρακτήρα, αυτή η συμπεριφορά θα έχει σαν αποτέλεσμα να κλεισθεί στον εαυτό του και να απομονωθεί. Αν όμως είναι ένα παιδί που είναι δυναμικό πιθανόν να έχουμε μια έντονη εκδήλωση βίας. Είναι γνωστό ότι τα αγόρια σε αυτές τις ηλικίες δείχνουν μια επιθετική συμπεριφορά κυρίως προσπαθώντας να επιβληθούν. Αυτό συνήθως καταλήγει σε καβγάδες. Πολλές φορές το παιδί που έχει δεχτεί τη φραστική επίθεση και έχει αντιδράσει βίαια αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο όπως το παιδί που ξεκίνησε.

Ψυχολογική βία. Εδώ έχουμε συνδιυασμό των παραπάνω, με αποτέλεσμα ο μαθητής που είναι αποδέκτης των παραπάνω, να έχει μια έντονη πίεση. Να μη θέλει να πάει στο σχολείο, να μη τολμάει να μιλήσει, να μην έχει το θάρρος της γνώμης του.

Cyber Bullying. Το νέο φρούτο.΄Μια φωτογραφία, ένα βίντεο και η ανάρτησή του στο διαδίκτυο. Και εδώ η πίεση που ασκείται στον μαθητή είναι πάρα πολύ μεγάλη. Πολύ περισσότερο αν το βίντεο έχει μια προσωπική στιγμή.

Ποιος μπορεί να είναι το «θύμα»; Συνήθως θύματα γίνονται μαθητές με κάποια αδυναμία, σωματική, εμφανισιακή, κάτι τέλος πάντων για να δώσει αφορμή και λαβή σε σχόλια. Ένα παρατσούκλι, που υπερτονίζει αυτό το χαρακτηριστικό μπορει να θεωρηθεί άσκηση ψυχολογικής βίας.

Ο χώρος μπορεί να είναι παντού μέσα στο σχολείο αλλά και έξω από αυτό. Συνήθως όχι σε πολύ φανερούς χώρους χωρις και να αποκλείεται.

Ο στιγματισμός επίσης είναι μια μορφή βίας. Το να χαρακτηρισθεί ένας μαθητής με κάποιο τρόπο που να τον ακολουθεί στο σχολείο είναι και αυτός μια μορφή άσκησης βίας.

Πως μπορούμε να το αντιληφθούμε; Χρειάζεται κάτι πολύ βασικό. Να βλέπουμε, να ακούμε και να ενδιαφερόμαστε. Αν το παιδί μας ξαφνικά αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το σχολείο, έχει μια άρνηση, αντιδρά αρνητικά σε δραστηριότητες του σχολείου, έχει μια μεταβολή στις επιδόσεις του (συνήθως μείωση), τότε έχουμε πολλές ενδείξεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Ένας πολύ καλός τρόπος είναι όταν βλέπουμε κάποια ώρα το παιδί μας (ό,τι ώρα και αν είναι, και σε όποια φυσική κατάσταση και αν είμαστε), να αφιερώσουμε 10 λεπτά να το ρωτήσουμε τι κάνει, πως είναι, πως πέρασε τη μέρα του στο σχολείο. Όχι αν έγραψε διαγώνισμα, ή τι βαθμό πήρε, ή αν το εξέτασαν και τι είπε. Αυτά τα τελευταία είναι μια μάλλον παραπάνω πίεση και το παιδί αισθάνεται ότι αυτό που ενδιαφέρει είναι οι επιδόσεις και όχι το ίδιο το παιδί. Μέσα από αυτή τη συζήτηση θα μπορέσουμε να καταλάβουμε αν όντως, πάει καλά στο σχολείο ή όχι. Και το καλά δεν έχει να κάνει με βαθμούς.Έχει να κάνει με το πως περνάει στο χώρο εργασία του. Αρκεί να σκεφτούμε εμείς πως περνάμε στη δουλειά μας όταν κάποιος συνάδελφος μας τη σπάει. Και εμείς έχουμε γραμμές άμυνας που τα παιδιά πιθανόν να μην έχουν ακόμα.

About these ads
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s